عاشقانه

دوست داشتن از عشق برتر است.

دوست داشتن از عشق برتر است.عشق یک جوشش کور است وپیوندی ازسر نابینایی. اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه واز روی بصیرت روشن و زلال.

 عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد ،دوست داشتن نیز همگام با آن اوج می یابد.

عشق با شناسنامه در بی ارتباط نیست و گذر فصلها و عبور سالها بر آن اثر می گذارد ،اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی می کند و بر آشیانه بلندش روز و روزگار را دستی نیست...

عشق ،در هر رنگی و سطحی ،با زیبایی محسوس ، در نهان یا آشکار ، رابطه دارد. چنانچه شوپنهاور می گوید «شما بیست سال بر سن معشوقتان بیفزایید ، آنگاه تاثیر مستقیم آن را بر روی احساستان مطالعه کنید.»

اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گیج و جذب زیبایی های روح که زیبایی های محسوس را به گونه ای دیگر می بیند.عشق طوفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است ، اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت.

عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است . اگر دوری به طول انجامد ضعیف می شود ، اگر تماس دوام یابد به ابتذال می کشد.تنها با بیم و امید و تزلزل و اضطراب و «دیدار و پرهیز» ،زنده و نیرومند می ماند. اما دوست داشتن با این حالات ناآشنا است .دنیایش دنیای دیگری است.

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق میافریند و دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در «دوست» می بیند و می یابد.

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شناکردن.

عشق بینایی را می گیرد و دوست داشتن می دهد.

عشق همواره با شک آلوده است و دوست داشتن سراپا یقین است و شک ناپذیر.

از عشق هرچه بیشتر می نوشیم ، سیراب تر می شویم و از دوست داشتن هرچه بیشتر ، تنشنه تر.

عشق هرچه دیرتر می پاید کهنه تر می شود و دوست داشتن نوتر.

عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن.عشق غذا خوردن یک حریص گرسنه است و دوست داشتن «همزبانی در سرزمین بیگانه یافتن» است.

در این بن بست